Deze reis maakten we in samenwerking met Travelbase. Onze ervaringen, inclusief de knikkende knieën en de licht stinkende sokken na drie wandeldagen, zijn volledig van onszelf.
Wat doe je wanneer je twee grote tienerdochters hebt die graag iets nieuws willen proberen, terwijl je zelf niet bepaald bekendstaat als de meest sportieve berggeit van het gezin?
Je zegt ja tegen een huttentocht in de Dolomieten … blijkbaar.
Mijn oudste dochter Aurélie kwam met het idee. Ze wilde wandelen in de Dolomieten, slapen in berghutten en wakker worden tussen de bergen. In haar hoofd zag het er vermoedelijk uit als een virale TikTok: dramatische bergtoppen, wapperende haren, blitse zonnebrillen en moeiteloos voortstappen met zo’n fluo waterzakvestje.
Mijn moederbrein maakte er een iets andere film van. Eentje met afgronden, omgeslagen enkels, verdwalen in de mist en een helikopter die ons ergens van een berg moest plukken.
Ik wilde dus graag een beetje avontuur, maar ook zekerheid. Zo kwamen we terecht bij HikeTribe van Travelbase. Samen met Aurélie (18) en Ellis (14) zou ik drie dagen door de Dolomieten wandelen, van hut naar hut, begeleid door berggids Kiara.
Voorbereiden op de bergen, en vooral op mijn eigen hoofd
In de maanden voor de reis gingen we vaker wandelen. Ik deed thuis kleine krachtoefeningen om mijn benen sterker te maken en probeerde me voor te bereiden op langere dagen, veel hoogtemeters en wandelen met een volle rugzak.
Want laat ons eerlijk zijn: ik ben niet de sportiefste, ik draag een paar kilo’s meer mee dan strikt noodzakelijk en daar zou nu ook nog een rugzak bovenop komen. Het vooruitzicht van honderden hoogtemeters deed mij geregeld denken: oh boy, ga ik dit wel kunnen?
Travelbase nam gelukkig een groot deel van de praktische stress weg. De verblijven en berghutten waren geregeld, er was een hotel voor en na de tocht en Kiara zou ons door de bergen begeleiden. Ik hoefde dus niet zelf met twintig geopende tabbladen uit te zoeken waar we moesten slapen en hoe we daar ooit zouden geraken.
Dat hield mij uiteraard niet tegen om twintig andere tabbladen te openen over mijn tweede uitdaging: hoogtevrees.
Ik kan best met hoogte omgaan en bevries niet bij elk uitzichtpunt. Maar smalle bergpaden met veel hoogte-exposure? Daar wordt mijn hoofd minder enthousiast van. Maandenlang zocht ik foto’s van de route op, bekeek ik YouTube-filmpjes en liet ik mogelijke wandelpaden analyseren door ChatGPT.
Achteraf bekeken was dat niet mijn gezondste meesterzet. Soms geeft meer informatie geen rust, maar gewoon meer beelden om ’s nachts over te piekeren. Ik had iets meer mogen vertrouwen op de ervaring van Travelbase en Kiara.
Aankomen in Italië: pasta, koffie en meteen dat Dolomietengevoel
Wij reden vanuit Kroatië naar Italië. Het was een aangename en comfortabele rit, zeker goed te doen in één dag. Al vinden wij onderweg stoppen voor een eerste Italiaanse pasta en een goede koffie uiteraard ook een essentieel onderdeel van de reis.
In de vroege avond kwamen we bij het hotel aan, waar Kiara ons al stond op te wachten. Ze stelde zich voor, vertelde enthousiast over haar ervaring in de bergen en nam de geplande route met ons door. Bovendien werd er goed weer voorspeld. Dat leek mij alvast een geruststellend begin.
Die eerste avond kregen we een korte briefing en aten we voor het eerst met de groep. Vooraf had ik daar een beetje tegenop gezien. Moet je na een vermoeiende wandeldag ook nog uren gezellig en sociaal zitten doen met mensen die je niet kent?
Maar al snel bleek dat totaal geen probleem. De groep was niet te groot en iedereen was er met hetzelfde doel. Je hebt dus meteen iets gemeen, al is het maar dat je allemaal vrijwillig besloten hebt om met een rugzak een onvoorspelbare berg op te lopen.
Ook het hotel was een schot in de roos. Geen overdreven luxe, maar alles was perfect verzorgd. Als mama die zelf in het toerisme werkt, let ik automatisch op de details. En hier klopten die gewoon. Het uitzicht op de bergen en twee schattige kerkjes gaf ons meteen het volledige Dolomietengevoel.
Het avondeten bestond uit meerdere gangen: een voorgerecht, soep, salade, hoofdgerecht en dessert. Ellis en ik eten vegetarisch en daar werd uitstekend rekening mee gehouden. Niet het klassieke “we hebben het vlees van uw bord gehaald, smakelijk”, maar echte, volwaardige vegetarische gerechten.
Daarna kropen we uitgeput maar tevreden in bed. ’s Nachts koelde het heerlijk af en sliepen we alsof we de bergtocht al achter de rug hadden.
De voorbereidingsdag: linnen servetten en schoenen die nog moesten worden ingelopen
De volgende ochtend begon met een ontbijt waarmee je bij mij onmiddellijk punten scoort: linnen tafellakens, linnen servetten en een kaart waarop stond waar alle lokale producten vandaan kwamen. Verse broodjes, kazen, charcuterie, eiergerechten en uitstekende cappuccino. Er was eigenlijk niets dat niet klopte.
We aten veel te veel, maar gelukkig was het plan om dat er meteen weer af te wandelen.
Door de droogte stond de waterval van de oorspronkelijk voorgestelde wandeling bijna droog. Daarom kozen we voor een alternatieve voorbereidingswandeling. Een rustige tocht van ongeveer twee uur, met onderweg een berghut waar we natuurlijk opnieuw iets aten. Je begrijpt inmiddels het basisprincipe van wandelen in de Dolomieten: stappen, eten, stappen, nog eens eten.
Voor Ellis was dit ook het ideale moment om haar wandelschoenen in te lopen. Als mama had ik mijn materiaal uiteraard ruim op voorhand getest. Maar tieners volgen hun eigen trainingsmethode, die blijkbaar inhoudt dat je nieuwe wandelschoenen pas aantrekt wanneer je al in de bergen staat.
Na de wandeling had Ellis nog één grote wens: paardrijden. Het hotel en Kiara raadden ons een manege in de omgeving aan. Toen we aankwamen, begrepen we meteen waarom. Vanaf de stal had je een indrukwekkend uitzicht op de Drei Zinnen. Ellis trok met een haflinger de bergen in, terwijl wij op haar wachtten met tiramisu.
Iedereen zijn eigen avontuur.
Die avond arriveerden ook de laatste deelnemers. Na opnieuw een uitgebreid diner gingen we vroeg slapen. De volgende ochtend begon de echte huttentocht.
Wandeldag één: bijna 1000 hoogtemeters en telkens één stap
We zaten verrassend genoeg op tijd aan het ontbijt. Onze rugzakken hadden we de avond voordien al klaargemaakt, met hulp van Kiara. Zij legde uit wat we echt nodig hadden, hoe we alles het beste konden verdelen en hoe we onze rugzak goed afstelden. We namen snacks, een lunch, een extra outfit, een kleine toilettas en vooral veel water mee.
Met de kabelbaan gingen we naar Alpe di Siusi, ook bekend als de Seiser Alm. Zodra je boven uitstapt, begrijp je waarom deze plek zo beroemd is. Overal waar ik keek, zag ik die typische grillige toppen van de Dolomieten. Ik wist werkelijk niet naar welke kant ik eerst moest kijken.
Het eerste deel van de route liep aangenaam over de alpenweides. Rond de middag kwamen we bij een berghut waar we stevig aten en onze waterflessen vulden. Een goede maaltijd hoort hier gewoon bij de ervaring. Overal vind je hutten waar je in de zon pasta kunt eten, warme chocolademelk kunt drinken of jezelf met een schnaps moed kunt inspreken.
Daarna begon de echte uitdaging: ongeveer 700 hoogtemeters over een afstand van amper drie kilometer.
Drie kilometer klinkt als niets. Drie kilometer met 700 hoogtemeters is een heel ander paar mouwen.
Ik ben in mijn leven zelden zo buiten adem geweest. Aurélie kon het trage tempo van haar moeder weinig waarderen en was zowat boven toen ik het gevoel had dat ik nog maar net begonnen was. Ellis was een echte steun, maar wandelde tegen het einde van de klim ook alvast door naar de hut.
Ik deed tien stappen. Stopte om te ademen. Deed nog eens tien stappen.
Ik hoef niet de hele berg ineens te doen. Ik hoef alleen telkens één volgende stap te zetten.
Dat was de gedachte die mij de rest van de reis zou dragen.
Qua hoogtevrees viel deze klim gelukkig enorm mee. De paden waren breed en goed begaanbaar. Ik keek vooral naar waar ik mijn voeten zette en niet te veel naar beneden. Toen ik bijna bovenkwam, zag ik een breed stuk pad met een bankje. Ik ging zitten, keek om mij heen en dacht maar één ding: ik kan niet geloven dat ik dit gedaan heb.
Het uitzicht was zo indrukwekkend dat ik mijn hoogtevrees even volledig vergat. Er rolde zelfs een klein emotioneel traantje. Niet alleen omdat het mooi was, maar omdat het besef binnenkwam dat ik werkelijk zelf naar boven was gewandeld.
Nog een rustige laatste kilometer over het prachtige plateau. Ruwe bergtoppen rondom ons, koeien en paarden in de weides en in de verte onze eerste berghut: het Schlernhaus. De historische hut leek wel een buitenpost van een oude expeditie. Bij de ingang stonden paarden die eruitzagen alsof ze speciaal waren neergezet om mijn hart nog wat groter te laten worden.
Ook onze kamer was veel comfortabeler dan ik vooraf had verwacht, met keurig opgemaakte bedden. Na een drankje volgde opnieuw een uitgebreid diner. Tegen het dessert moest ik helaas afhaken. Mijn energieniveau was volledig opgebruikt en alsof een huttentocht met extra kilo’s, hoogtevrees en een rugzak nog niet genoeg was, was ik die dag ook ongesteld geworden. Natuurlijk.
Mijn dochters gingen nog naar de zonsverduistering kijken. Ik bleef buiten zitten en genoot in stilte van het uitzicht. Op dat moment was dat precies wat ik nodig had.
Wandeldag twee: mijn Roman Empire day
De tweede wandeldag is mijn Roman Empire day: de dag waar ik nog vaak aan terugdenk.
Fysiek leek deze etappe op papier vriendelijker. We begonnen met een korte klim en daarna liep de route grotendeels glooiend verder. Maar er zat één passage in met een smaller pad en behoorlijk wat exposure. In de maanden voordien had ik dat stukje in mijn hoofd laten uitgroeien tot ongeveer de noordwand van de Eiger.
Ik sliep de nacht ervoor dan ook amper.
Kiara had al aangeboden om het stuk samen met mij te doen. Mijn eerste reactie was voorspelbaar: nee hoor, dat hoeft niet, ik kan dat wel alleen. Een vrouw van veel talenten, maar hulp vragen hoort daar niet bij …
Die ochtend besloot ik toch van mijn trots af te stappen. Ik vroeg haar of ze bij het moeilijke gedeelte op mij wilde wachten. Natuurlijk wilde ze dat.
De wandeling begon prachtig, met weidse uitzichten over de bergen en de hut waar we de afgelopen nacht bleven. Maar toen het pad smaller werd en de afgrond nadrukkelijker aanwezig was, zat ik volledig in mijn hoofd. Objectief ging het maar om enkele meters moeilijker terrein. Voor mij voelde het op dat moment onoverkomelijk.
Precies daar merkte ik de waarde van een groepsreis. Andere wandelaars uit onze groep kwamen erbij, bleven rustig bij mij en verzekerden me dat het goed zou komen. Geen groot drama en geen ingewikkelde peptalk. Gewoon mensen die zeiden: kom, dit lukt, wij zijn hier.
Verderop wachtte Kiara. Ze bood aan mijn rugzak te dragen, maar dat wilde ik zelf blijven doen. Daarna praatte ze me door de passage heen.
“Je hoeft maar één stap te zetten. Denk niet aan wat er straks komt. Blijf gewoon stappen.”
Voetje neerzetten. Zeker zijn. Volgende voet. Opnieuw.
Het moeilijke stuk duurde misschien een klein halfuur, aan mijn bijzonder voorzichtige tempo. Maar ik deed het. Dankzij Kiara, dankzij de groep en uiteindelijk ook dankzij mezelf.
Toen de afgrond minder werd, zag ik eigenlijk pas goed het indrukwekkende zicht op de Rosengarten. Er liepen schapen en in de verte zag ik het pad dat we net hadden afgelegd. Ineens leek het allemaal kleiner. Niet omdat het pad veranderd was, maar omdat er in mijn hoofd iets veranderd was.
Een reis kan je mooie foto’s, lekker eten en fijne herinneringen geven. Maar een reis waarop je mentaal groeit en ontdekt dat je meer kunt dan je dacht? Dat is iets anders.
Pasta, marmotten en Het is een nacht
Bij de volgende hut, Tierser Alpl, aten we een van de beste maaltijden van de reis. De pasta’s waren creatief, de porties gigantisch en de prijzen iets steviger, maar na zo’n ochtend smaakt eten sowieso alsof er minstens één Michelinster boven de keuken hangt. We zaten lang in de zon en kregen zelfs een schnaps aangeboden.
Het tweede deel van de wandeling liep door hogere alpenweides. We zagen ezels, paarden, koeien en zelfs marmotten. Het pad ging voortdurend een beetje op en neer, waardoor de benen het uiteindelijk toch begonnen te voelen. Qua hoogtevrees bleef het gelukkig goed te doen, op enkele korte momenten na.
Na weer een bocht waarop we vurig hoopten eindelijk onze hut te zien, lag ze daar plots: de Plattkofelhütte. Het landschap veranderde van Mordor naar de Shire. De hut lag wat lager en beschut tussen de bergen. Het was er voelbaar warmer, dus we zaten buiten in een T-shirt en bestelden een Aperol.
Die avond gebeurde een van de mooiste dingen van de hele reis. Een meisje van een jaar of twaalf nam haar gitaar en begon Het is een nacht te spelen. Voor we het wisten, zat iedereen mee te zingen.
Daar zaten we dan: een verzameling wandelaars die allemaal een beetje stonken, maar zich voor even volledig verbonden voelden.
Aan dat meisje: als je dit ooit leest, weet dan dat jij onze reis nog onvergetelijker hebt gemaakt.
Na opnieuw een heerlijk avondmaal, met saladebuffet én tiramisu, gingen we naar onze verrassend luxe kamer. De Plattkofelhütte voelde bijna als een eco-alpenhotel. Alleen de gedeelde badkamers herinnerden ons eraan dat we nog altijd in een berghut sliepen. Zelfs die waren schoon en ruim genoeg: we konden allemaal uitgebreid douchen zonder ooit het gevoel te hebben dat er een geïrriteerde rij mensen voor de deur stond.
Wandeldag drie: dalen met een zwakke knie
Op de laatste wandeldag moesten we vooral afdalen. Daar had ik fysiek misschien nog het meeste stress voor. Ik heb een zwakkere knie en die had zich de vorige dagen af en toe al laten voelen. Maar we waren voorbereid: pijnstiller genomen, knieband aan en rustig vertrekken.
De route liep eerst over glooiende alpenweides met als kers op de taart het Heksenbos. Voor ons lag opnieuw Alpe di Siusi; achter ons zagen we de Rosengarten en zelfs de pas waar we de dag voordien overheen waren gekomen. Dat blijft een bijzonder gevoel: een route die vooraf gigantisch leek, ligt ineens zichtbaar achter je.
Langzaam kwamen we terug in de bewoonde wereld. Vooraf hoorde ik vaak dat de Dolomieten tegenwoordig veel te druk zijn, maar tijdens onze huttentocht hadden wij dat gevoel nauwelijks. Er waren stukken waarop we helemaal alleen liepen en volop konden genieten van hoe klein een mens zich tussen de bergen voelt.
Na het Heksenbos, eigenlijk een heel leuk speelbos en een slimme beloning voor kinderen na een wat minder boeiende afdaling, kwamen we bij een hotel en berghut met een speeltuin. Daar dronken we nog iets voordat we verder wandelden naar de kabelbaan.
Pas tijdens dat laatste stuk zagen we meer dagjestoeristen. Dat maakte het contrast duidelijk: een huttentocht beleef je totaal anders dan een daguitstap. Doordat je overnacht op plekken die alleen te voet bereikbaar zijn, verdwijnen de grote groepen vanzelf en krijg je de bergen vaak bijna voor jezelf.
We hadden nog het ambitieuze plan om die dag ook Seceda mee te pikken. Het is geen enorme wandeling, hielden we onszelf voor. Maar ons gezamenlijke kaarsje was uit en zelfs wij konden dat niet langer ontkennen.
In plaats daarvan aten we op een terras nog een fantastische pasta met bospaddenstoelen. Daarna namen we de kabelbaan naar beneden, maakten ons op en gingen in het stadje vlak bij het hotel nog een Aperol drinken voor ons laatste gezamenlijke diner.
“Wij hebben dat gewoon gedaan”
Tijdens die laatste avond namen we een groepsfoto. In enkele dagen was er echt een band ontstaan tussen de families. Je leert elkaar onderweg behoorlijk goed kennen: the good, the bad and the ugly. En dan heeft iedereen eindelijk weer uitgebreid gedoucht en zit je daar samen aan tafel alsof je elkaar al veel langer kent.
Ik had vóór deze reis fantastische uitzichten, fysieke uitdagingen, lekker eten en mooie foto’s verwacht. Wat ik niet had voorzien, was het gevoel van voldoening.
Ik keek naar mijn dochters en zei: “Wij hebben dat gewoon gedaan.”
Aurélie lachte een beetje met haar emotionele moeder, maar het was wel zo. Wij hadden dat gedaan. Met een volle rugzak, letterlijk en figuurlijk. Met mijn hoogtevrees. Met mijn knie. Met onze verschillende wandeltempo’s en af en toe ook onze verschillende karakters.
Dat gevoel is goud waard.
Ferragosto en afscheid nemen van de Dolomieten
De volgende ochtend was het 15 augustus: Ferragosto. In de omgeving waren optochten en mensen liepen rond in traditionele klederdracht. Het leek even alsof we per ongeluk op de set van The Sound of Music waren beland. Een betere afsluiter hadden we moeilijk kunnen bedenken.
Heel even overwogen we om alsnog naar de Drei Zinnen te gaan. Vooral mijn dochters, opgegroeid met TikTokbeelden van dé bekende plekken, wilden vooraf graag de klassieke highlights zien.
Maar toen zei een van hen iets wat voor mij de hele reis samenvatte:
“Ik denk niet dat één stukje van de Dolomieten dat we op TikTok zagen, mooier kan zijn dan wat wij nu gezien hebben.”
En zo voelde het ook. Zodra je hebt ervaren hoe het is om door de bergen te trekken zonder massa’s mensen, wil je eigenlijk niet meer terug naar alleen de bekende fotospots. De stilte, het wandelen, de hutten en het eenvoudige ritme van de dag maakten deze reis compleet.
Aurélie plant ondertussen al een volgende tocht door de Dolomieten. Ik zou zelf ook meteen opnieuw vertrekken, al zou ik de volgende keer misschien kiezen voor iets kortere etappes en meer wandeldagen. En wanneer onze jongste oud genoeg is, wil ik deze ervaring absoluut nog eens als gezin beleven.
Is een georganiseerde huttentocht de moeite waard?
Wie veel bergervaring heeft, kan zo’n tocht wellicht prima zelf uitstippelen. Voor mij, als minder ervaren bergwandelaar én bezorgde mama, waren de planning en begeleiding van Travelbase goud waard.
Ik wist dat de hutten geregeld waren, dat iemand de route kende en dat Kiara kon inschatten wat veilig en haalbaar was. Daardoor kon ik mijn hoofd uiteindelijk toch loslaten en vertrouwen op de reis. En precies dat maakte ruimte om te genieten, zelfs op de momenten waarop mijn benen, knie of hoogtevrees iets anders beweerden.
Een huttentocht door de Dolomieten is voor mij zo’n ervaring die je minstens één keer in je leven moet meemaken. Niet omdat iedere stap gemakkelijk is, maar omdat sommige stappen je achteraf veel meer geven dan alleen een mooi uitzicht.
Meer beelden van onderweg
Scroll of swipe, klik voor groot.
Heb je nog vragen over onze ervaring, de hoogtevrees, het wandelen met tieners of wat we meenamen? Stuur me gerust een berichtje via WhatsApp.
