Wij maakten deze reis in samenwerking met Travelbase. Zoals altijd beschrijft deze blog onze eigen, eerlijke ervaring.
Ze zeggen altijd dat je achttien zomers krijgt met je kind.
Wat uiteraard behoorlijk dramatisch klinkt (als je geen moeder bent). Alsof je kind op de dag van zijn achttiende verjaardag de voordeur achter zich dichttrekt, een rugzak over de schouder gooit en nooit meer met je op vakantie wil.
Toch bleef die gedachte door mijn hoofd spoken. Aurélie zou exact één maand na onze aankomst in Biscarrosse achttien worden. Dit was dus officieel onze achttiende zomer samen.
En ik heb daar totaal geen druk op gelegd hoor…
Behalve dan dat ik ongeveer honderd keer heb gezegd:
“Misschien is dit wel onze laatste vakantie samen.”
“Wie zegt dat jij volgend jaar nog mee wilt?”
“Wie weet hoe anders ons leven er dan uitziet?”
Heel ontspannen allemaal.
Maar ergens zat er natuurlijk wel een waarheid in. Omstandigheden veranderen snel. Kinderen worden groot, maken hun eigen plannen en bouwen een leven op waarin hun ouders steeds minder vaak de hoofdrol spelen. De momenten waarop je nog allemaal samen bent, worden daardoor alleen maar waardevoller.
Ik wilde dus een vakantie vinden die echt bij ons hele gezin paste.
Linus is dol op kampen waar andere kinderen zijn. Ellis wilde heel graag surfen. Aurélie is vooral een beachgirl die gelukkig wordt van zon, zand en een lekker drankje binnen handbereik. En ik? Ik hou vooral van vakanties waarop iedereen gelukkig is en we ondertussen ook nog iets beleven.
Zo kwamen we terecht bij de Surf Tribe Family van Travelbase in Biscarrosse.
Een week surfen, kamperen, strand, bos, kinderclub en gezelligheid. Het klonk als alles wat wij nodig hadden.
Eerst nog een citytrip naar Bordeaux
De meeste gezinnen rijden met de auto naar Biscarrosse, maar wij besloten het anders aan te pakken. We vonden goedkope vliegtickets naar Bordeaux en maakten van de reis meteen een kleine citytrip.
We hadden vooraf gelezen dat een halve dag voldoende zou zijn om Bordeaux te bekijken.
Daar zijn wij het dus absoluut niet mee eens.
Bordeaux verraste ons enorm. De stad is gezellig, levendig en veel betaalbaarder dan we verwacht hadden. Overal vonden we kleine cafés, aparte winkeltjes en boekhandels waar ik als boekenworm probleemloos een halve dag kon verdwijnen.
Het was zo’n stad waarin je telkens denkt: we wandelen nog even dat straatje in. Vervolgens sta je drie uur later aan de andere kant van het centrum, met een tas vol boeken en geen enkel idee waar je precies bent.
Uiteraard proefden we ook canelés. Niet één keer, want dat zou wetenschappelijk onverantwoord zijn geweest. Er bestaan cafés met allerlei bijzondere smaken en bijgevolg moesten we uitgebreid onderzoeken welke versie werkelijk de beste was.
Na een dag lekker eten, wandelen en winkelen sliepen we nog een nachtje in Bordeaux. De volgende ochtend haalden we onze huurauto op en zetten we koers richting Biscarrosse.
Dat stuk bleek drukker dan verwacht. We deden wat langer over de rit, maar kwamen nog steeds op een heel redelijk uur aan op de camping.
Oei, dat is een grote camping
Mijn eerste gedachte bij aankomst?
Wauw. Dit is een grote camping.
Mijn tweede gedachte?
Oei. Dit is een héél grote camping.
De camping ligt prachtig tussen de bomen, maar heel even was ik bang dat we een week midden in de vakantiedrukte zouden zitten. Gelukkig stonden de medewerkers van Travelbase al bij de ingang klaar. Met een fiets reden ze voor ons uit en wezen ze ons de weg naar het kamp.
Zodra we het gedeelte van Travelbase bereikten, verdween die twijfel.
Daar stond die herkenbare grote stretchtent, gezellig en een beetje boho ingericht. Er waren verschillende soorten tenten en hoewel sommige wat dichter bij elkaar stonden, had ieder gezin zijn eigen terrasje en voldoende ruimte.
Tussen de tenten lag bovendien veel wit zand en was er volop plaats voor de kinderen om te spelen.
Het voelde eigenlijk meteen een beetje als thuiskomen.
Linus keek aanvankelijk vooral de kat uit de boom. Of beter gezegd: hij bestudeerde uitgebreid welke kinderen interessant genoeg leken om vriendjes mee te worden. Maar dat duurde niet lang. Al snel had hij aansluiting gevonden en met enkele kinderen hebben we zelfs vandaag nog contact.
Dat vind ik zo typisch aan de familiereizen van Travelbase. Het blijft in de eerste plaats een reis met je eigen gezin, maar wel met de luxe dat er altijd iemand is om gezellig mee te tetteren. Voor de kinderen zijn er vriendjes en als ouder kun je eens met andere volwassenen praten zonder ondertussen een gesprek te moeten voeren over Pokémon of de exacte reden waarom iemand absoluut nog niet moe is.
Onze eerste avond aan de Atlantische Oceaan
De eerste dag was vooral bedoeld om aan te komen en elkaar te leren kennen. We kregen uitleg over het kamp, het programma en de surflessen. De surfplanken mochten we tijdens de hele week gebruiken, ook buiten de lessen.
Daarna maakten we onze eerste wandeling naar het strand.
Op de kaart leek de zee vlakbij te liggen, maar door de route naar het strand ben je toch een tijdje onderweg. Gelukkig is het een heel aangename wandeling. Je loopt eerst door het bos, daarna door de duinen en uiteindelijk verschijnt de Atlantische Oceaan voor je.
En die eerste keer was behoorlijk indrukwekkend.
Een enorm strand, de golven, de frisse zeelucht en dat typische gevoel dat je krijgt wanneer een vakantie nu echt begonnen is.
Eens terug deden we boodschappen. De tent beschikte over een compact keukentje met een vuurtje, waterkoker, borden en pannen. Geen keuken waarin je vrijwillig een vijfgangenmenu gaat bereiden, maar absoluut voldoende om iets lekkers klaar te maken.
Al bleek koken die eerste avond niet echt nodig.
De dichtstbijzijnde supermarkt was gigantisch en voelde meer als een Franse delicatessenzaak waarin toevallig ook wasmiddel werd verkocht. We kwamen terug met oesters, sushi, kaas, brood en veel te veel andere lekkere dingen.
Het sloeg culinair nergens op, maar met een flesje wijn erbij werd het de perfecte Franse vakantieschotel.
Daar zaten we dan. Op ons terrasje tussen de bomen met uitzicht op de duinen. Iedereen at waar hij zin in had en ineens zaten we volledig in de vakantiesfeer.
Een surfles die eigenlijk een les over de zee was
We hadden allemaal al eerder gesurft. Dat wil niet zeggen dat we geweldige surfers waren (verre van), maar een surfplank en de zee waren niet volledig nieuw voor ons.
Toch begon de week met een basisinitiatie.
En alleen al daarvoor had ik de reis willen boeken.
We leerden namelijk niet alleen hoe we op een plank moesten staan, maar ook hoe we de zee moesten lezen. Voor het eerst kreeg ik een duidelijke uitleg over een mui: een diepere doorgang tussen zandbanken waar een sterke stroming kan ontstaan.
Wat ik vooral confronterend vond, was dat een mui er vanaf het strand soms net rustiger uitziet doordat er minder golven breken. Mijn moederinstinct had mij vroeger waarschijnlijk doen denken: daar is de zee kalm, ga daar maar spelen.
Blijkt dus dat mijn moederinstinct in dit geval een kleine bijscholing kon gebruiken.
Als huisonderwijsmoeder zat ik daar echt te denken: dit is informatie die kinderen moeten kennen. Dit kan letterlijk levens redden.
De begeleiders waren bovendien echte professionals. Ik stond ervan versteld hoe goed ze iedereen tegelijk in het oog konden houden. Ze bewaakten niet alleen de veiligheid, maar zagen ook precies wie welke tip nodig had.
De ene kreeg aanwijzingen over de positie op de plank, de andere over het juiste moment om recht te staan. En bij mij vermoedelijk vooral over hoe ik op een surfplank kon klimmen zonder eruit te zien als een zeehond die per ongeluk op een picknicktafel was beland.
Moet je sportief zijn om te kunnen surfen?
Ik ben geen sportief mens.
Ik ben wél lid van een heel sportieve familie, wat soms nog erger is. Mensen zoals Daniel, Aurélie en Ellis zijn meestal meteen weg met dit soort dingen. Die begrijpen wat hun lichaam moet doen en voeren dat vervolgens ook gewoon uit.
Zelf zag ik er op een surfplank eerder uit als een zeekoe die onverwacht naar zee werd teruggebracht.
Maar weet je wat het fijne is aan surfen? Het is ook ontzettend leuk wanneer je er helemaal niet goed in bent.
Als je graag in het water bent, ga je je sowieso amuseren. Zelfs wanneer je voor de zoveelste keer van je plank valt, kopje-onder gaat of op een manier onder je board terechtkomt die anatomisch eigenlijk niet mogelijk leek.
Natuurlijk zie je er vaker uit als een aangespoelde zeekoe* dan als iemand die elegant over de golven glijdt. Maar vreemd genoeg interesseert dat je op dat moment helemaal niet.
Want dan gebeurt het.
Je staat recht.
Misschien maar twee seconden. Misschien zelfs maar half recht, met je armen wild zwaaiend en je gezicht in een uitdrukking die ergens tussen doodsangst en pure euforie zit.
Maar je stond. En iedereen klapt voor je!
En dat gevoel van overwinning is echt fantastisch. Op dat moment maakt het totaal niet uit dat je de overige negentig procent van de tijd vooral naast, onder of achter je surfplank lag.
Je hebt gesurft.
Technisch gezien.
*De zeekoe blijft eeuwig terugkomen nadat de bestie me als tiener ingerold in een slaapzak zag liggen. Het is gewoon een waarheidsgetrouwe vergelijking ;)
Hoe geraakten de surfplanken op het strand?
Voor de surflessen moesten we gelukkig niet de hele wandeling vanaf het kamp met een surfplank onder onze arm afleggen.
Iedere ochtend werd er boven aan de duinen een kar met surfplanken klaargezet. Vanaf daar moesten de planken alleen nog het laatste stukje naar het strand worden gedragen.
We hoefden dus niet iedere ochtend als een soort uitgeputte surfkaravaan vanuit de camping door het bos en over de duinen te trekken. Een detail waarvoor mijn armen bijzonder dankbaar waren.
Bij het strandgedeelte konden we ook onze spullen achterlaten. Er was altijd iemand van het team in de buurt, er lagen spelletjes en strandspullen klaar en regelmatig werden er wedstrijden beachvolleybal en beachvoetbal georganiseerd.
Onze dagen speelden zich daardoor vooral af tussen het bos en de zee.
Yoga, baguettes en de kinderclub
Naast de surflessen waren er verschillende andere activiteiten, waaronder yoga. De lessen vonden plaats tussen de naaldbomen, vlak bij de duinen.
Ik heb een paar keer meegedaan en alleen al de locatie maakte het bijzonder. Yoga in een bos aan de Atlantische kust klinkt natuurlijk ook meteen een stuk indrukwekkender dan met een matje tussen de salontafel en een mand ongevouwen was.
De ochtenden op het kamp begonnen met verse baguettes en croissants. Echt ingewikkeld hoeft een Frans ontbijt natuurlijk niet te zijn. Geef mij goed brood, een croissant en koffie en ik zal een hele tijd niet klagen.
Het fijne aan deze reis was dat niemand verplicht werd om hetzelfde programma te volgen. Ellis wilde graag surfen en kon zich volop uitleven. Aurélie koos haar momenten uit en genoot verder van het strand. Ik deed mee wanneer ik daar zin in had en kon evengoed rustig in het zand blijven zitten.
En Linus?
Die was volledig verkocht aan de kinderclub.
Hij vond het oprecht jammer dat die alleen open was tijdens de surflessen. Als het aan hem had gelegen, hadden wij geen familievakantie gehad, maar een vakantie met onze tienerdochters terwijl ons jongste kind ergens op het kamp woonde.
De week waarin wij er waren, was ontzettend heet, maar het team hield die kleintjes echt als helden bezig! Er waren waterspelletjes, creatieve activiteiten en er werd geschilderd. Ze slaagden er iedere keer opnieuw in om iets te organiseren waar de kinderen enthousiast van werden.
Dat gaf ons ook de vrijheid om zelf te gaan surfen zonder ons zorgen te maken of Linus zich wel amuseerde.
Spoiler: Linus amuseerde zich volgens mij beter dan wij.
Surfen bij zonsopgang
Iedere week wordt er een sunset surf en een sunrise surf georganiseerd.
De omstandigheden tijdens onze sunset surf waren niet ideaal. De zee laat zich nu eenmaal niet volledig plannen (bijzonder onhandig van haar), waardoor het niet onze beste surfsessie werd. Hoewel de foto’s en de zee evengoed prachtig waren.
De sunrise surf maakte dat ruimschoots goed.
We stonden belachelijk vroeg op en wandelden met kleine oogjes richting het strand. Het was bewolkt, waardoor de zon iets langer op zich liet wachten. Maar toen ze uiteindelijk tussen de wolken verscheen, kleurde de lucht roze, paars, geel en oranje.
Surfen terwijl de zon opkomt boven de oceaan is echt pure magie.
Aurélie nam tijdens de week niet aan iedere surfles deel, maar ze ging wel vaak mee kijken en stapte zelf ook een paar keer op de plank. Die ochtend surfte ze mee.
Op een bepaald moment plofte ze naast mij neer in het zand.
“Maar mama,” zei ze, “dit gaat echt niet de laatste keer zijn dat wij samen op vakantie gaan.”
En ja.
Dan zit je daar met je hele verhaal over die achttien zomers en je emotionele moederhart. Blijkt dat je kind zelf helemaal nog niet van plan is om je in te ruilen voor een leven waarin jij niet meer voorkomt.
Dat werd zonder twijfel een van de mooiste momenten van de reis.
Net als die slaperige blikken op andere ochtenden, wanneer iedereen besefte dat we weer vroeg moesten opstaan om te gaan surfen. Want ook dat hoort erbij.
Silent disco, samen eten en onbekende liedjes meezingen
Ook ’s avonds werd er van alles georganiseerd.
Er was een silent disco waarbij uiteindelijk zowat iedereen stond te dansen. Altijd een fascinerend zicht trouwens: een groep mensen die in volledige stilte uitbundig staat mee te brullen met drie verschillende liedjes tegelijk.
Daarnaast waren er gezamenlijke avondmaaltijden. We aten tapas, pasta en barbecue. Ik bleef ervan onder de indruk hoe het team voor zo’n hele groep lekker eten op tafel kreeg. Zoals we ondertussen gewend zijn van Travelbase, werd er ook goed rekening gehouden met vegetariërs.
Het voelde verzorgd, maar nooit betuttelend.
En dat is exact wat je op zo’n reis nodig hebt.
Je kunt aansluiten bij de groep wanneer je daar zin in hebt, maar niemand kijkt vreemd op wanneer je een avond gewoon met je eigen gezin bij de tent blijft zitten.
Op het kamp lagen spelletjes en er was een klein café. Op een avond trad er een artiest op die niemand van ons kende. Op de een of andere manier slaagde hij erin om ons allemaal een liedje te laten meezingen dat we vijf minuten eerder nog nooit gehoord hadden.
Het werd zo’n avond die je onmogelijk kunt plannen. Iedereen was moe, een beetje plakkerig van de warmte en waarschijnlijk dringend toe aan een douche. En toch wilde niemand dat het stopte.
Is Surf Tribe kamperen, sporten of ontspannen?
Op onze laatste dag zaten we na de sunrise surf bij elkaar.
We waren allemaal doodmoe, een klein beetje verbrand en volledig gaargekookt door de hitte. Maar we waren ook ontzettend gelukkig.
Een surfcamp is moeilijk onder één noemer te plaatsen.
Het is geen klassieke kampeervakantie, want daarvoor is het te comfortabel en wordt er te veel voor je georganiseerd. Het is geen hotelvakantie. Het is geen pure sportreis, maar ook geen vakantie waarop je alleen maar op het strand ligt.
Het zit ergens perfect tussen alles in.
Je bent actief bezig, maar hebt voldoende tijd om te ontspannen. Je leert iets nieuws, zonder dat de hele week om presteren draait. Je brengt tijd door met je eigen gezin, maar hebt ondertussen een groep mensen om je heen.
Zelf geloof ik niet dat je noodzakelijk gelukkiger wordt van een hele dag onbeweeglijk in de zon liggen. Geef mij maar een vakantie waarop we samen iets nieuws proberen. Waarop we soms moe zijn, iets spannend vinden, falen, lachen en uiteindelijk toch weer een klein beetje meer kunnen dan aan het begin van de week.
Dat zijn de ervaringen die je als gezin dichter bij elkaar brengen.
Was dit dan onze laatste zomer samen?
Misschien was dit officieel de laatste van onze achttien zomers.
Maar het voelde niet als een einde.
Het voelde eerder als het begin van een nieuwe periode. Eentje waarin onze kinderen groter worden en steeds meer hun eigen weg zoeken, maar waarin we hopelijk nog vaak samen op reis vertrekken.
Deze vakantie zal voor mij altijd bijzonder blijven. Niet omdat alles perfect was. We waren moe, het was soms bloedheet en op bepaalde ochtenden wilde niemand vrijwillig zijn bed uit.
Maar we hebben samen leren surfen. We leerden de zee op een andere manier bekijken. We zagen de zon opkomen vanaf onze surfplank, maakten nieuwe vrienden en zongen liedjes die we niet kenden.
En ergens op dat strand vertelde mijn bijna achttienjarige dochter mij dat ze volgend jaar nog altijd met ons op vakantie wil.
Veel meer had ik van onze achttiende zomer niet kunnen vragen.
Meer beelden van onze surfweek
Scroll of swipe, klik voor groot.
Ben je nog niet zeker welke Travelbase-reis het beste bij jullie past? Lees dan zeker ook onze andere ervaringen:
- Onze ervaring met de Hike Tribe: een huttentocht door de Dolomieten
- 35 kilometer door het Mullerthal met een kleuter
- Onze ervaring met de Canoe Tribe Family op de Zweedse meren
Surfen, wandelen of kanoën: ze zijn totaal verschillend, maar hebben één ding gemeen. Je komt moe, vuil en met veel te veel foto’s thuis, en meestal ook met het gevoel dat je als gezin echt iets bijzonders hebt meegemaakt.
Heb je nog vragen over het surfkamp, reizen met kinderen van verschillende leeftijden of de combinatie met Bordeaux? Stuur me gerust een berichtje via WhatsApp.
